Nasze Przedszkole

Przedszkole Publiczne nr 45
Filia w Wielgowie

Wychowanie przedszkolne w Polsce ma swój początek już w XIX wieku, kiedy to powstawały pierwsze placówki opiekuńcze dla dzieci. Pierwotnie nosiły one nazwę „ochronek”. Gwałtowny rozwój przemysłu w XIX wieku stworzył zapotrzebowanie na pracę kobiet, pojawił się więc problem opieki nad dziećmi. Ochronki powstawały z potrzeby udzielania pomocy dzieciom matek pracujących. Pierwszą ochronkę w Polsce stworzono w Warszawie w 1837 roku, powstała ona dzięki staraniom warszawskiego kupca i filantropa Teofila Janikowskiego oraz Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Początkowo placówki tego typu były prowadzone głównie przez organizacje społeczne, osoby prywatne oraz przez Kościół. Status tych placówek nie był do końca uregulowany, dopiero w roku 1932 została wydana ustawa, która określiła miejsce przedszkoli w systemie oświatowym. Uchwalono w wyżej wymienionej ustawie, iż przedszkola organizuje się dla dzieci, które ukończyły trzeci rok życia, aż do podjęcia nauki w szkole. Ustawa określiła też podstawową rolę przedszkola, miał to być zakład oświatowo-wychowawczy poprzedzający szkołę podstawową i przygotowujący do niej. Po raz pierwszy ustalona została także nazwa dla placówek tego typu. Od tamtej pory nazywają się przedszkolami. Ustawa z 1932 roku miała uporządkować i poprawić sytuację wychowania przedszkolnego, lecz nie określiła, kto ma organizować te instytucje, przerzucając ten trud na barki społeczeństwa. W okresie międzywojennym w Polsce najwięcej przedszkoli było w miastach uprzemysłowionych, najmniej na wsiach. Przedszkola były organizowane przez organizacje kościelne, samorządy terytorialne, organizacje społeczne, osoby i instytucje prywatne oraz państwo. Po roku 1945 nastąpiły wielkie zmiany w organizacji wychowania przedszkolnego w Polsce. Dążono wówczas do centralizacji w zarządzaniu przedszkolami i do zwiększenia bezpośredniego udziału w nim organów państwowych. Przejawiało się to likwidacją przedszkoli prowadzonych przez zrzeszenie katolików „Caritas”, oraz nacjonalizacją przedszkoli prywatnych. Na „Ziemiach Odzyskanych” było szczególnie dużo problemów w organizacji przedszkoli. Brakowało budynków, a przede wszystkim wykwalifikowanych opiekunek dla dzieci. Były problemy z oświetleniem i ogrzewaniem, brakowało zabawek i innych pomocy. W 1950 roku powstał pierwszy program oświatowo-wychowawczy dla przedszkoli. Władze oświatowe przystąpiły do rozszerzenia sieci przedszkoli. Było to podyktowane tym, że w kraju dużo kobiet pracowało. Mimo znacznego zwiększenia ilości placówek przedszkolnych, nadal nie były one w stanie zapewnić opieki wszystkim dzieciom.
Pierwszym, szczecińskim przedszkolem, jakie powstało już 1 września 1945 roku było Przedszkole nr 1 przy ulicy Barnima. Przedszkole to było zorganizowane w budynku poniemieckiego ogródka dziecięcego. Mimo iż był to budynek przeznaczony wcześniej dla dzieci, to jednak praca w początkowym okresie była w nim utrudniona, gdyż był on zdewastowany i ograbiony ze sprzętów i pomocy dydaktycznych. W początkowym okresie działalności placówki uczęszczało do niej bardzo mało dzieci, rodzice nie mieli zaufania do takiej formy opieki nad dziećmi. Drugim przedszkolem, jakie powstało w Szczecinie 15 stycznia 1946 roku była placówka „ Caritas” przy placu Zwycięstwa. Kolejne przedszkole „Caritas”, które otrzymało numer 2 uruchomiły siostry zakonne przy kościele na ulicy Królowej Korony Polskiej. Zorganizowaniem przedszkola-świetlicy zajął się też w marcu 1946 roku Państwowy Urząd Repatriacyjny. Do placówki tej przyjmowano dzieci w wieku od 3 do 14 lat. W roku 1946 powstało jeszcze pięć przedszkoli, placówki te były usytuowane poza centrum miasta, jedno powstało na Golęcinie, kolejne usytuowane było na Krzekowie, powstało też przedszkole na ulicy Skłodowskiej-Curie. Wydział Oświaty przejął przedszkole prowadzone przez siostry zakonne przy ulicy Pocztowej. Praca opiekuńczo-wychowawcza w 1946 roku polegała przede wszystkim na zaspokojeniu podstawowych potrzeb dziecka. Zajęto się dożywianiem dzieci, zapewnieniem odzieży. Wiele pracy poświęcono na naukę języka ojczystego gdyż wiele dzieci wcale nie znało języka polskiego, lub mówiło bardzo słabo. Praca wychowawczyń w tych latach była bardzo trudna, zajmowały się one obok opieki nad dziećmi przygotowaniem posiłków, sprzątaniem pomieszczeń przedszkolnych często rozdzielaniem żywności z darów UNRRA, (czyli (United Nations Relief and Rehabilitation Administration), Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Odbudowy, międzynarodowa organizacja utworzona 9 listopada 1943 w Waszyngtonie z inicjatywy Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, ZSRR i Chin, mająca na celu udzielenie natychmiastowej pomocy krajom alianckim najbardziej dotkniętym wojną.
W Wielgowie, podobnie jak i w innych osiedlach, sytuacja była trudna. Nie było odpowiednich budynków do zorganizowania przedszkola i szkoły. Nie bardzo miał się też kto tym zająć. Pewną namiastką przedszkola było organizowanie zajęć dla dzieci przez Polski Czerwony Krzyż w budynku PCK przy ulicy Wincentego Witosa (obecnie Bałtycka). W roku 1956 na potrzeby przedszkola został tymczasowo adaptowany parter budynku nr 6 (obecny budynek biblioteki) na tejże ulicy. Równolegle trwały prace remontowo-adaptacyjne w budynku przy ulicy Wiślanej 12, który to został przeznaczony na przedszkole. Remont zakończył się w roku następnym i przedszkole zostało tam przeniesione. Budynek przy ulicy Bałtyckiej 6 zajęła szkoła podstawowa. Budynek przy ulicy Wiślanej 12 był typowym budynkiem mieszkalnym, usytuowanym na działce o powierzchni 900m2.. Ogrzewanie budynku stanowiły piece kaflowe, a woda była czerpana z własnego hydroforu. Nie było to rozwiązanie najszczęśliwsze, ponieważ zarówno piece, jak i hydrofor ulegały częstym awarią. Dużym utrudnieniem były też częste w tamtym okresie wyłączenia energii elektrycznej dla całej dzielnicy, co powodowało braki wody. Dodatkowo piece kaflowe stanowiły poważne zagrożenie dla przebywających dzieci. Dopiero w 1968 roku uruchomiono centralne ogrzewanie. Woda z sieci komunalnej została doprowadzona do budynku w 1996 roku.
Pierwszą kierowniczką przedszkola w 1956 roku została p. Irena Paździerska. W przedszkolu były dwie grupy przedszkolne. Uczęszczało 42 dzieci, którymi opiekowały się dwie wychowawczynie. Początkowo brakowało praktycznie wszystkiego, od mebli począwszy, a na zabawkach skończywszy. Rodzice przyjętych do przedszkola dzieci sami wykonywali zabawki i troszczyli się o wyżywienie. Dopiero w następnym roku po otwarciu przedszkola przy ulicy Wiślanej sytuacja uległa poprawie. Przedszkole już w momencie otwarcia było dość dobrze, jak na tamte czasy, wyposażone zarówno w meble dostosowane do potrzeb dzieci, jak i w zabawki oraz pomoce dydaktyczne. Na wyposażeniu były też drewniane leżaki przeznaczone do odpoczynku dla dzieci. W przedszkolu była także mała biblioteka, w której znajdowały się książki dla dzieci, literatura pedagogiczna, psychologiczna, metodyczna, oraz czasopisma dla dzieci takie jak „Świerszczyk”, „Miś”, prenumerowano też „Wychowanie w Przedszkolu”. Budynek był podłączony do radiowęzła, który znajdował się na poczcie (tzw. kołchoźnik), oraz do sieci telefonicznej. Posiłki dla dzieci przygotowywano w w kuchni. Kuchnia była wyposażona w trzon węglowy i nie posiadała ciepłej wody. Dopiero od 1968 roku wraz z uruchomieniem centralnego ogrzewania budynku doprowadzono ciepłą wodę do kuchni i pomieszczeń sanitarnych, oraz wymieniono kuchnię na gazową. Działka na której stoi budynek została przystosowana do potrzeb placu zabaw. Duża jaj część była zalesiona, co uniemożliwiało ustawienie sprzętów dla zabaw. W 1958 roku część drzew została wycięta i na powstałym placu zostały ustawione huśtawki, karuzela i piaskownica. Powstał też mały ogród warzywny, w którym dzieci wraz z nauczycielkami uprawiały różne warzywa. W roku 1967 wydzierżawiono od Nadleśnictwa Państwowego w Wielgowie 5 arów gruntu i na dodatkowym placu ustawiono kolejne karuzele, huśtawki i przeplotnię. Powstał także domek – grzybek z ogrodzeniem. Przedszkole posiadało też pod koniec lat sześćdziesiątych meble ogrodowe dla dzieci: ławeczki, stoliki, krzesełka. Meble te były zrobione przez uczniów Zakładu Doskonalenia Zawodowego w Warsztacie Stolarskim w Wielgowie (obecnie mieści się tam Hurtownia Bielizny Damskiej „Unikat”).
Przedszkole w czasie swojej 50-letniej działalności współpracowało z szeregiem różnych instytucji. Wspomniany już wyżej warsztat ZDZ zajmował się wytwórstwem i naprawą sprzętów dla dzieci. Szpital w Zdunowie był instytucją patronacką, która wspierała przedszkole w wykonywaniu remontów, napraw oraz zapewnianiu transportu. Grupa remontowa ze szpitala miała bardzo duży wkład w remont przedszkola w 1978 roku który trwał całe wakacje. Przedszkole w tym czasie zostało tymczasowo przeniesione do budynku na terenie szpitala. Działała wtedy tam jedna grupa przedszkolna. Zorganizowanie zastępczego przedszkola w szpitalu było wyrazem dobrze zorganizowanej współpracy obu instytucji. Przedsiębiorstwo Robót Instalacyjno – Montażowych Budownictwa Rolniczego w Dąbiu finansowało najbardziej pilne potrzeby przedszkola. Zakład ten był sponsorem wielu imprez organizowanych w przedszkolu, sponsorował paczki świąteczne dla dzieci, pokrywał część kosztów remontów przeprowadzanych w placówce, finansował okazjonalnie zakupy sprzętu oraz zabawek. Przedszkole dla zapewnienia ciągłości współpracy oraz wyrażenia wdzięczności za okazywaną pomoc zapraszało przedstawicieli zakładu na organizowane w przedszkolu uroczystości. Przedszkolaki przygotowywały prezenty oraz przedstawienia dla pracowników zakładu z okazji świąt państwowych. Przedszkole współpracowało także ze Szkołą Podstawową nr 13 w Wielgowie. Współpraca ukierunkowana była na wprowadzenie dzieci przedszkolnych w problematykę szkolną oraz na współdziałanie nauczycieli obu instytucji. Dzieciom z przedszkola często organizowano wycieczki do szkoły. Przedszkolaki brały udział w różnego typu imprezach szkolnych oraz w lekcjach klas pierwszych. Podobnie dzieci ze szkoły brały udział we wspólnych zabawach w przedszkolu. Ważną formą działalności przedszkola była współpraca z rodzicami. W Przedszkolu Publicznym nr 16 na przestrzeni lat przybierała różne formy. Do podstawowych form współpracy, jakie stosowano w przedszkolu należy zaliczyć kontakty indywidualne z rodzicami, rodzice poprzez rozmowy z nauczycielkami prowadzone najczęściej, kiedy przyprowadzali lub odbierali dzieci, mogli zasięgnąć informacji na temat rozwoju własnych dzieci, aktualnych problemów wychowawczych i zdrowotnych dzieci. Kontakty indywidualne z rodzicami ułatwiały nauczycielkom pracę z dziećmi, rodzice informowali nauczycielki o stanie zdrowia dzieci lub o innych ważnych problemach. Kolejną formą współpracy z rodzicami były zajęcia otwarte. Podczas zajęć otwartych rodzice mogli obserwować swoje dziecko w zabawach i zajęciach z rówieśnikami.

Przedszkole w Wielgowie przez wiele lat było nazywane przez społeczność lokalną jako „domowe przedszkole”. Nazywanie tak przedszkola przez mieszkańców dzielnicy było wynikiem bardzo dobrej pracy opiekuńczej, dzieci w tej placówce były otoczone opieką zgodnie z rzeczywistymi potrzebami. Nauczycielki dbały o zaspokojenie podstawowych potrzeb dzieci. Dobra opinia o placówce wśród społeczności lokalnej była też związana z dążeniem kadry pedagogicznej przedszkola do integracji ze środowiskiem oraz integracji rodziców. Uroczystości prowadzone w przedszkolu dawały możliwość zaprezentowania osiągnięć przedszkolaków oraz zapoznania mieszkańców dzielnicy z życiem przedszkola.

Od 2002 roku Przedszkole Publiczne nr 16 stało się filią Przedszkola Publicznego nr 45 z siedzibą w Płoni.

Top