Troszkę szczegółów

Puszcza Bukowa jest obszarem lasów i wzgórz położonym na południe od Szczecina. Szczeciński Park Krajobrazowy „Puszcza Bukowa” obejmuje ochroną Puszczę Bukową oraz Polanę Binowską, Polanę Kołowską i Polanę Dobropolską. Łagodny atlantycki klimat i zróżnicowana rzeźba terenu powodują, że teren Parku Krajobrazowego jest obszarem o ponadprzeciętnej wartości przyrodniczej. Tworzą go dwa zdecydowanie różniące się od siebie obręby: Rozdoły obejmujący pasmo Wzgórz Bukowych pokrytych najpiękniejszym w Polsce fragmentem buczyny pomorskiej i rozległe, niemal bezleśne, lecz bardzo ważne przyrodniczo obszary Międzyodrza. Z racji bliskiego sąsiedztwa Szczecina, Puszcza Bukowa jest dla jego mieszkańców jednym z głównych obszarów weekendowego wypoczynku i turystyki, a także miejscem ważnym dla edukacji ekologicznej i nauki. Rozbudowana sieć szlaków turystycznych, miejsc odpoczynku i parkingów, zapewnia turystom atrakcyjne warunki zwiedzania tego obszaru, chroniąc jednocześnie najcenniejsze przyrodniczo obszary Puszczy od nadmiernej penetracji i związanych z nią szkód jakie mogą powstać w wyniku „działań” turystów. Lasami Puszczy zarządza Nadleśnictwo Gryfino, grunty rolne pozostają w dotychczasowym użytkowaniu, dozwolona jest niezagrażająca środowisku działalność gospodarcza, zaś Park Krajobrazowy sprawuje nadzór nad zgodnością prowadzonej tu gospodarki z przepisami ochrony przyrody.

Szczeciński Park Krajobrazowy „Puszcza Bukowa” powstał w 1981r. Jego po-wierzchnia wynosi 91 km2, a powierzchnia strefy ochronnej 118 km2. Teren parku znajduje się niemal w całości na terenie gminy Stare Czarnowo. Południowy skraj Puszczy przylega do prawobrzeżnych dzielnic Szczecina. Znajduje się tu obecnie sześć rezerwatów, które chronią najcenniejsze fragmenty tutejszej przyrody oraz Ogród Dendrologiczny koło miejscowości Glinna. Rezerwaty łącznie aktualnie zajmują powierzchnię 536,86ha, co stanowi niecałe 6% powierzchni Parku. kliknij, aby powiększyćTeren Puszczy to najlepiej wykształcony w Polsce zespół buczyny pomorskiej we wszystkich odmianach, olsy, łęgi, dąbrowy i bory. Rośnie tutaj około 1100 odmian roślin naczyniowych, z czego 169 gatunków fauny żyjącej na terenie Parku i otuliny objętych jest ochroną prawną. Ze względu na swoje walory, teren Puszczy Bukowej sprzyja uprawianiu turystyki pieszej i rowerowej, oraz jest chętnie wybierany jako teren spacerów przez mieszkańców okolicznych osiedli. Znajdują się liczne punkty widokowe, z których można podziwiać Dolinę Dolnej Odry i panoramę Szczecina. Swoistą, lecz bardzo ważną formą ochrony jest 18 stref ochronnych wokół gniazd rzadkich i ginących ptaków – bielika, orlika krzykliwego bociana czarnego, kani czarnej i rudej, na łącznym obszarze 358 ha. Bardzo istotną rolę w ochronie tutejszej przyrody odgrywa sieć korytarzy ekologicznych łączących najważniejsze przyrodniczo fragmenty Puszczy ze sobą i z otoczeniem. Tworzące je obszary, takie jak obrzeża lasu, strefy starodrzewia wzdłuż dróg, zbiorników i cieków wodnych są niemal w całości wyłączone z użytkowania. Łącznie obszary chronione zajmują około 15% powierzchni Puszczy Bukowej. Można spotkać tutaj skupiska drzewostanów rzadko występujących na innych terenach, między innymi skupiska cisów w okolicy Jeziora Szmaragdowego i Czajczej Przełęczy, liczne drzewa-pomniki przyrody, okazałe daglezje, lipy, dęby i inne.

Jezioro Binowskie

Na południowym krańcu Kniei Bukowej leży malowniczy zespół jezior polodowcowych zwanych Jeziorami Binowskimi Największym z nich jest Glinna z długą zatoką Promna na wschodzie. Ciekawostką tego jeziora jest spoczywający na dnie samolot z okresu II wojny. Jeziora te nie są jeszcze w pełni zagospodarowane. Brakuje rozbudowanej bazy wypoczynkowo-noclegowej. Istnieją małe ośrodki wypoczynkowych w Binowie i Żelisławcu. Jak dotąd najbardziej te jeziora chwalą sobie liczni wędkarze. W wodach tych można spotkać sporo gatunków ryb od pospolitych płotek i okoni do okazałych węgorzy. Małe jeziorka znajdują się też w okolicy Kijewa z największym z nich Jelenim Stawem oraz w okolicy Płoni i Kołbacza. Na Urocze bagienko w okolicy Kołowaszczególną uwagę zasługuje Jezioro Szmaragdowe w okolicach dzielnicy Zdroje powstałe w 1925 roku na skutek zalania wyrobiska ówczesnej kopalni kredy przez wody gruntowe. Na dnie tego jeziora do dzisiaj są pozostałości maszyn i urządzeń z tego okresu. Jezioro to posiada niespotykaną gdzie indziej barwę wody pochodzącą od rozpuszczonych w niej pokładów wapienia. Na całym terenie Puszczy występują liczne oczka wodne, strumienie i urokliwe bagienka. Część z nich wysycha w okresie letnim. W kilku: miejscach, w okolicach Dobropola, Kołowa i Glinnej zachowały się torfowiska niskie i przejściowe, a w pobliżu Kołowa także i torfowiska wysokie. Torfowisko w Kołowie jest aktualnie eksploatowane.

Ogród Dendrologiczny w Glinnej

Ogród Dendrologiczny w Glinnej jest szeroko znany z rosnących tu kilku największych w Polsce okazów drzew obcego pochodzenia. Choć niewielki, bo niespełna 4 hektarowy jest jednym z najciekawszych w kraju.
Ogród dendrologiczny, albo arboretum to szczególna odmiana ogrodu botanicznego poświęcona drzewom i krzewom. Służy wypełnianiu wielu funkcji naukowych, edukacyjnych, estetycznych i wypoczynkowych. Ogród w Glinnej posiada szczególne znaczenie wobec braku w Szczecinie ogrodu botanicznego, niezbędnego w procesie kształcenia uczniów i studentów wielu specjalności przyrodniczych.
Arboretum w Glinnej położone jest na południowo wschodnim skraju Puszczy Bukowej, w tzw. „Słonecznej Kotlinie”. Otaczające go wzgórza morenowe, pokryte wysokim i zwartym lasem bukowym łagodzą, negatywny wpływ wiejących z północy i wschodu wiatrów. Teren ogrodu znajduje się na wysokości 51- 68 m n.p.m. i jest lekko pochylony ku zachodowi. Jego północna, i zachodnia, część przecina niewielki, okresowo zanikający strumień Gliniec. Tutejszy wyjątkowy mikroklimat w połączeniu z atlantyckim klimatem Pomorza Zachodniego tworzą, korzystne warunki dla uprawy wielu drzew i krzewów, przemarzających często w arboretach Polski centralnej i wschodniej. Pozytywny wpływ na ich aklimatyzację ma również tutejsza gleba brunatna, na siedlisku lasu świeżego, odpowiadającego typowi buczyny pomorskiej.Stawek w Ogrodzie Dendrologicznym w Glinnej
Historia ogrodu sięga roku 1823, gdy powstały tu prywatne szkółki drzew i krzewów, przejęte w 1870 roku przez nadleśnictwo państwowe w Śmierdnicy. Z tego też okresu pochodzi większość najstarszych, pomnikowych dziś okazów egzotycznych drzew, sadzonych wówczas na obrzeżach powierzchni produkcyjnej szkółki celem obserwacji ich mrozoodporności lub jako matecznik do dalszego ich rozmnażania. Szczególnie zasłużonym w tej dziedzinie był pracujący tu przez wiele lat w końcu XIX wieku nadleśniczy ze Śmierdnicy Carl Ludwig Genè. Pierwsza informacja o ogrodzie pochodzi z 1911 roku, zaś spis wykonany w 1938 roku wykazuje obecność 51 egzotycznych drzew i krzewów. Mrozy, wichury, bujny rozrost rodzimej roślinności oraz brak nowych nasadzeń w okresie powojennym, spowodowały, że do roku 1970 ocalały jedynie 23 gatunki z tej listy!
W roku 1970 Lasy Państwowe i Arboretum SGGW w Rogowie rozpoczęty współpracę celem właściwego zagospodarowania tego obiektu. Ustalono, że w związku z niewielką wówczas, niespełna 2 ha powierzchnia ogrodu nic można tu rozwijać tak bogatych kolekcji, jakimi szczycą się arboreta typu uniwersalnego w Kórniku, Rogowie czy Przelewicach. Jako docelowa, liczbę gatunków przyjęto 250 – 300 z możliwością jej podwojenia po powiększeniu arboretum w przyszłości. Ustalono również, że szczególną uwagę należy poświęcić uprawie gatunków drzew i krzewów wymarzających w innych częściach Polski oraz całkiem nowym o nieznanej dotąd mrozoodporności. Po uporządkowaniu kwater 5 i 6 i częściowo 2 i 7 przystąpiono do usuwania powstałych z samosiewu zadrzewień i zakrzaczeń pokrywających pozostałe kwatery. Szczególne dorodne okazy gatunków rodzimych oraz gatunki chronione (wawrzynek wilczełyko, wiciokrzew pomorski i siewki cisa) pozostawiono w ogrodzie na stałe. W 1985 roku ogród został powiększony o 1,8 ha przylegających doń od zachodu dawnych gruntów rolnych.
Otwarty w 1997 obok arboretum Punkt Informacji Przyrodniczo – Leśnej wraz ze ścieżką edukacyjną, miejscami wypoczynku i parkingiem ułatwia szersze zapoznanie się z kolekcją ogrodu i Puszczą Bukową, stwarzając korzystne warunki dla rozwoju turystyki i rekreacji.
W efekcie prowadzonych nieprzerwanie od 1970 roku nasadzeń (niemal wyłącznie w zasobów Arboretum SGGW w Rogowie) i stałych prac pielęgnacyjnych na koniec 2001 roku osiągnięto stan 953 egzemplarzy drzew i krzewów należących do 161 rodzajów i 418 gatunków. Wolna przestrzeń na zachód od ogrodu pozwoli w przyszłości na powiększenie jego obszaru do 6 ha i jeszcze pełniejsze wykorzystanie unikalnych warunków środowiskowych tego miejsca dla uprawy wielu ciekawych gatunków.

Top